விவேக் கோயங்கா அவர்களே, சகோதரர் ஆனந்த் அவர்களே, ஜார்ஜ் வர்கீஸ் அவர்களே, ராஜ்கமல் ஜா அவர்களே, இந்தியன் எக்ஸ்பிரஸ் குழுமத்தின் ஏனைய சக ஊழியர்களே, மேன்மைதங்கிய விருந்தினர்களே, இங்கே வந்திருக்கும் இதர முக்கிய பிரமுகர்களே, பெரியோர்களே மற்றும் தாய்மார்களே!

இந்திய ஜனநாயகத்தில் இதழியல், கருத்து சுதந்திரம் மற்றும் மக்கள் இயக்கங்களின் வலிமைக்கு ஒரு புதிய உயரத்தைக் கொடுத்த ஒரு ஆளுமையைக் கௌரவிப்பதற்காக நாம் அனைவரும் இன்று இங்கே கூடியிருக்கிறோம். ஒரு தொலைநோக்கு பார்வையாளராக, ஒரு நிறுவனத்தை உருவாக்கியவராக, ஒரு தேசியவாதியாக மற்றும் ஒரு ஊடகத் தலைவராக, ராம்நாத் அவர்கள் இந்தியன் எக்ஸ்பிரஸ் குழுமத்தை வெறும் ஒரு செய்தித்தாளாக மட்டும் அமைக்கவில்லை, பாரத நாட்டு மக்களிடையே ஒரு பெரும் லட்சியப் பணியாக அதை நிறுவினார். அவருடைய தலைமையின் கீழ், இந்த குழுமம் பாரதத்தின் ஜனநாயக விழுமியங்கள் மற்றும் தேசிய நலன்களின் குரலாக மாறியது. எனவே, 21-ம் நூற்றாண்டின் இந்த காலகட்டத்தில் பாரதம் ஒரு வளர்ந்த நாடாக உருவெடுக்கும் உறுதியுடன் முன்னேறிச் செல்லும்போது, ராம்நாத் அவர்களின் அர்ப்பணிப்பு, அவருடைய முயற்சிகள் மற்றும் அவருடைய தொலைநோக்குப் பார்வை ஆகியவை நமக்கு ஒரு சிறந்த உத்வேகமாக அமைகின்றன. இந்த சொற்பொழிவுக்கு என்னை அழைத்ததற்காக இந்தியன் எக்ஸ்பிரஸ் குழுமத்திற்கு எனது நன்றியைத் தெரிவித்துக் கொள்கிறேன், உங்கள் அனைவருக்கும் எனது வாழ்த்துகளைத் தெரிவித்துக் கொள்கிறேன்.

நண்பர்களே,

கீதையின் ஒரு ஸ்லோகத்திலிருந்து ராம்நாத் பெரும் உத்வேகம் பெற்றார்:  "இன்பம் - துன்பம், லாபம் - நஷ்டம், வெற்றி - தோல்வி ஆகியவற்றைச் சமமாகக் கருதி, ஒருவன் தனது கடமையைச் செய்ய வேண்டும் மற்றும் போரிட வேண்டும்; அவ்வாறு செய்வதன் மூலம் அவன் பாவத்திற்கு ஆளாக மாட்டான்." சுதந்திரப் போராட்டத்தின் போது, ராம்நாத் அவர்கள் காங்கிரஸ் கட்சியை ஆதரித்தார், பின்னர் ஜனதா கட்சியை ஆதரித்தார், மேலும் ஜனசங்கத்தின் சார்பில் தேர்தலில் போட்டியிட்டார். சித்தாந்தங்களைக் கடந்து, அவர் எப்போதும் தேசிய நலனையே எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக வைத்தார். ராம்நாத் அவர்களுடன் பல ஆண்டுகளாகப் பணியாற்றியவர்கள் அவர் பகிர்ந்து கொண்ட பல கதைகளைக் கூறுகிறார்கள். சுதந்திரத்திற்குப் பிறகு ஹைதராபாத் பிரச்சனை மற்றும் ரசாக்கர்களின் (தனியார் முஸ்லீம் போராளிகள்) அட்டூழியங்கள் வெளிச்சத்திற்கு வந்தபோது, ராம்நாத்  அவர்கள் சர்தார் வல்லபாய் படேலுக்கு எப்படி உதவினார் என்பது பற்றி அவர்கள் கூறுகிறார்கள். 1970-களில் பீகாரில் மாணவர் இயக்கத்திற்குத் தலைமை தேவைப்பட்டபோது, ராம்நாத் அவர்கள், நானாஜி தேஷ்முக்குடன் இணைந்து, ஜெயப்பிரகாஷ் நாராயணன்  அவர்களை அந்த இயக்கத்தை வழிநடத்தச் சம்மதிக்க வைத்தார். அவசரநிலையின்  போது, இந்திரா காந்தியின் நெருக்கமான அமைச்சர் ஒருவர் ராம்நாத் ஜியை அழைத்து, அவரை சிறையில் அடைப்பேன் என்று மிரட்டியபோது, அதற்குப் பதிலாக ராம்நாத் ஜி அளித்த பதில் இப்போது வரலாற்றின் மறைக்கப்பட்ட பக்கமாக உள்ளது. சில விஷயங்கள் பகிரங்கமாகத் தெரிந்தன, சில விஷயங்கள் அறியப்படாமலே இருந்தன, ஆனால் இந்தக் கதைகள் நமக்குச் சொல்வது என்னவென்றால், ராம்நாத் அவர்கள் எப்போதும் உண்மையின் பக்கமே நின்றார், அவருக்கு எதிராக எவ்வளவு வலிமையான சக்திகள் நின்றாலும் சரி, அவர் எப்போதும் தனது கடமையை எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக வைத்தார்.

நண்பர்களே,

ராம்நாத் அவர்களைப் பற்றி அடிக்கடி ஒரு விஷயம் சொல்லப்படுவதுண்டு, அதாவது அவர் மிகவும் பொறுமையற்றவராக இருந்தார் என்று சொல்வார்கள். பொறுமையின்மை என்பது எதிர்மறையான அர்த்தத்தில் அல்ல, மாறாக நேர்மறையான அர்த்தத்தில். மாற்றத்திற்காக ஒருவரை கடின உழைப்பின் எல்லைக்கே தள்ளும் ஒரு வகையான பொறுமையின்மை; தேங்கிக் கிடக்கும் நீரிலும் கூட அலைகளை உருவாக்கும் பொறுமையின்மை. அதே வழியில், இன்றைய பாரதமும் பொறுமையின்றி இருக்கிறது. பாரதம் வளர்ந்த நாடாக மாறுவதற்குப் பொறுமையின்றி இருக்கிறது. பாரதம் சுயசார்பு கொண்ட நாடாக மாறுவதற்குப் பொறுமையின்றி இருக்கிறது. 21-ம் நூற்றாண்டின் முதல் இருபத்தைந்து ஆண்டுகள் எவ்வளவு விரைவாகக் கடந்துவிட்டன என்பதை நாம் அனைவரும் பார்த்திருக்கிறோம். முன்னெப்போதும் இல்லாத சவால்கள் ஒன்றன் பின் ஒன்றாக நம் வழியில் வந்தன, இருப்பினும் அவையெதுவும் பாரதத்தின் வேகத்தைக் குறைக்க முடியவில்லை.

நண்பர்களே,

கடந்த நான்கு முதல் ஐந்து ஆண்டுகள் முழு உலகிற்கும் எவ்வளவு சவாலானதாக இருந்தன என்பதை நீங்கள் பார்த்திருக்கிறீர்கள். 2020-ம் ஆண்டில், கொரோனா வைரஸ் பெருந்தொற்று நெருக்கடி தாக்கியது, உலகெங்கிலும் உள்ள பொருளாதாரங்கள் நிச்சயமற்ற தன்மையுடன் போராடிக்கொண்டிருந்தன. உலகளாவிய விநியோகச் சங்கிலி கடுமையாகப் பாதிக்கப்பட்டது, முழு உலகமும் விரக்தியை நோக்கி நகரத் தொடங்கியது. சிறிது காலத்திற்குப் பிறகு நிலைமை மெதுவாக சீரடையத் தொடங்கியபோது, நமது அண்டை நாடுகளில் கொந்தளிப்புகள் தொடங்கின. இந்த அனைத்து நெருக்கடிகளுக்கும் மத்தியில், நமது பொருளாதாரம் அதிக வளர்ச்சி விகிதங்களை எட்டியது. 2022-ம் ஆண்டில், ஐரோப்பிய நெருக்கடியின் காரணமாக உலகளாவிய விநியோகச் சங்கிலிகள் மற்றும் எரிசக்தி சந்தைகள் பாதிக்கப்பட்டன. இது உலகம் முழுவதிலும் தாக்கத்தை ஏற்படுத்தியது, இருப்பினும் 2022-23-ல் கூட நமது பொருளாதாரத்தின் வளர்ச்சி வேகமான வேகத்தில் தொடர்ந்தது. 2023-ல், மேற்கு ஆசியாவில் நிலைமை மோசமடைந்தபோது, அப்போதும் நமது வளர்ச்சி விகிதம் வலுவாக இருந்தது. மேலும் இந்த ஆண்டும் கூட, உலகம் ஸ்திரமற்ற தன்மையை எதிர்கொண்டிருக்கும் நிலையில், நமது வளர்ச்சி விகிதம் இன்னும் ஏழு சதவீதத்தை ஒட்டியே உள்ளது.

நண்பர்களே,

இன்று உலகம் சீர்குலைவைக்  கண்டு அஞ்சும் வேளையில், பாரதம் ஒரு துடிப்பான எதிர்காலத்தை நோக்கி முன்னேறிச் செல்கிறது. இந்தியன் எக்ஸ்பிரஸ்ஸின் இந்த மேடையிலிருந்து என்னால் சொல்ல முடியும், பாரதம் என்பது வெறும் வளர்ந்து வரும் சந்தை மட்டுமல்ல, பாரதம் ஒரு வளர்ந்து வரும் மாதிரி  ஆகும். இன்று உலகம் இந்திய வளர்ச்சி மாதிரியை ஒரு 'நம்பிக்கையின் மாதிரி'யாகப்  பார்க்கிறது.

நண்பர்களே,

ஒரு வலுவான ஜனநாயகத்திற்குப் பல அளவுகோல்கள் உள்ளன, அவற்றில் மிக முக்கியமான அளவுகோல்களில் ஒன்று ஜனநாயகச் செயல்பாட்டில் மக்களின் பங்கேற்பு ஆகும். மக்கள் ஜனநாயகத்தின் மீது எவ்வளவு நம்பிக்கையுடனும், எவ்வளவு நேர்மறையான எண்ணத்துடனும் இருக்கிறார்கள் என்பதைத் தேர்தல்களின் போது மிகத் தெளிவாகக் காண முடியும். நவம்பர் 14 அன்று வந்த முடிவுகளை நீங்கள் நினைவில் வைத்திருப்பீர்கள், ராம்நாத்  அவர்களுக்கும் பீகாருடன் தொடர்பு இருந்ததால், அதைப் பற்றி இங்கே குறிப்பிடுவது மிகவும் இயற்கையானது. இந்த வரலாற்றுச் சிறப்புமிக்க முடிவுகளுடன் சேர்த்து, மற்றொரு மிக முக்கியமான அம்சமும் உள்ளது. ஜனநாயகத்தில் மக்களின் அதிகரித்து வரும் பங்கேற்பை யாராலும் புறக்கணிக்க முடியாது. இந்த முறை, பீகார் அதன் வரலாற்றிலேயே மிக அதிகமான வாக்காளர் எண்ணிக்கையைப் பதிவு செய்துள்ளது. சற்று சிந்தித்துப் பாருங்கள், ஆண்களின் வாக்களிப்பு விகிதத்தை விடப் பெண்களின் வாக்களிப்பு விகிதம் சுமார் 9 சதவீதம் அதிகமாக இருந்தது. இதுவும் ஜனநாயகத்திற்குக் கிடைத்த ஒரு வெற்றிதான்.

நண்பர்களே,

பாரத நாட்டு மக்களின் விருப்பங்களை எவ்வளவு வலிமையானவை என்பதை பீகார் தேர்தல் முடிவுகள் மீண்டும் ஒருமுறை காட்டியுள்ளன. அந்த விருப்பங்களை நிறைவேற்றுவதற்கு நேர்மையுடன் பணியாற்றும் மற்றும் வளர்ச்சிக்கு முன்னுரிமை அளிக்கும் அரசியல் கட்சிகளை பாரத நாட்டு மக்கள் நம்புகிறார்கள். இன்று, இந்தியன் எக்ஸ்பிரஸ்ஸின் இந்த மேடையிலிருந்து, நாட்டில் உள்ள ஒவ்வொரு மாநில அரசுக்கும் - அது இடதுசாரியாக இருக்கட்டும், வலதுசாரியாக இருக்கட்டும், மையவாதமாக இருக்கட்டும் அல்லது எந்தவொரு சித்தாந்தத்தைக் கொண்ட அரசாங்கமாக இருந்தாலும் - நான் மிகவும் பணிவுடன் வேண்டுகோள் விடுக்கிறேன்: நீங்கள் இன்று நடத்தும் அரசாங்கத்தின் விதம் தான், வரும் ஆண்டுகளில் உங்கள் அரசியல் கட்சியின் எதிர்காலத்தைத் தீர்மானிக்கும் என்ற பாடத்தை பீகார் முடிவுகள் நமக்கு வழங்குகின்றன. பீகார் மக்கள் ஆர்ஜேடி  அரசாங்கத்திற்கு 15 ஆண்டுகள் வழங்கினர். லாலு யாதவ் அவர்கள் விரும்பியிருந்தால் பீகாரின் வளர்ச்சிக்காகப் பலவற்றைச் செய்திருக்க முடியும், ஆனால் அவர் 'ஜங்கிள் ராஜ்' (காட்டு தர்பார்) பாதையைத் தேர்ந்தெடுத்தார். பீகார் மக்கள் இந்தத் துரோகத்தை ஒருபோதும் மறக்க முடியாது. எனவே, இன்று மத்தியில் உள்ள நமது அரசாங்கமாக இருந்தாலும் சரி அல்லது மாநிலங்களில் உள்ள பல்வேறு கட்சிகளின் அரசாங்கங்களாக இருந்தாலும் சரி, நமது மிக உயர்ந்த முன்னுரிமை வளர்ச்சி, வளர்ச்சி மற்றும் வளர்ச்சி மட்டுமே என்பதாக இருக்க வேண்டும். அதனால்தான் நான் ஒவ்வொரு மாநில அரசாங்கத்திடமும் கூறுகிறேன் - உங்கள் மாநிலத்தில் சிறந்த முதலீட்டுச் சூழலை உருவாக்கப் போட்டியிடுங்கள், தொழில் தொடங்குவதை எளிதாக்கும்  சூழலை மேம்படுத்தப் போட்டியிடுங்கள், வளர்ச்சி அளவுகோல்களில் முன்னேறிச் செல்லப் போட்டியிடுங்கள்; அதன் பிறகு மக்கள் உங்கள் மீது எப்படி நம்பிக்கை வைக்கிறார்கள் என்பதைப் பாருங்கள்.

நண்பர்களே,

பீகார் தேர்தலில் வெற்றி பெற்ற பிறகு, ஊடகங்களில் உள்ள சில மோடி அபிமானிகள் உட்பட ஒரு சிலர், "பாஜகவும் மோடியும் 24 மணிநேரமும் தேர்தல் பயன்முறையிலேயே இருக்கிறார்கள்" என்று மீண்டும் சொல்லத் தொடங்கியுள்ளனர். தேர்தல்களில் வெற்றி பெற, தேர்தல் பயன்முறையில் இருப்பது அவசியமில்லை என்று நான் நம்புகிறேன்; மாறாக 24x7 'உணர்வுப்பூர்வமான பயன்முறையில்'  இருப்பதுதான் அவசியம். இதயத்திற்குள் ஒரு தவிப்பு இருக்கும்போது, ஒரு நிமிடம் கூட வீணாக்கப்படக்கூடாது; ஏழைகளின் கஷ்டங்களைக் குறைக்கவும், ஏழைகளுக்கு வேலைவாய்ப்பு வழங்கவும், ஏழைகளுக்குச் சுகாதார வசதிகளை அளிக்கவும், நடுத்தர வர்க்கத்தின் விருப்பங்களை நிறைவேற்றவும் ஒருவர் தொடர்ந்து உழைக்க வேண்டும். சோர்வின்றி உழைக்க வேண்டும். இந்த உணர்வும், இந்த எண்ணமும் அரசாங்கத்தைத் தொடர்ச்சியாக இயக்கும்போது, அதன் முடிவுகள் தேர்தல் நாளில் வெளிப்படையாகத் தெரியும். பீகாரிலும் இது நடப்பதை நாம் இப்போது பார்த்தோம்.

நண்பர்களே,

யாரோ ஒருவர் ராம்நாத் அவர்களுடன் தொடர்புடைய மற்றொரு கதையைக் குறிப்பிட்டார்கள். இது விதிஷாவிலிருந்து ராம்நாத்  அவர்களுக்கு ஜனசங்கத்தின் சீட் கிடைத்த காலத்தைய கதை. அந்த நேரத்தில், அவரும் நானாஜி தேஷ்முக்கும் ஒரு அமைப்பு  முக்கியமானதா அல்லது ஒரு தனிநபரின் முகம் முக்கியமானதா என்பது பற்றி விவாதித்துக்கொண்டிருந்தனர்.  அப்போது நானாஜி தேஷ்முக் ராம்நாத் அவர்களிடம், "நீங்கள் வேட்புமனு தாக்கல் செய்ய மட்டும் வந்தால் போதும், பிறகு மீண்டும் உங்கள் வெற்றிச் சான்றிதழைப் பெற வந்தால் போதும்" என்று கூறினார். பின்னர் நானாஜி, கட்சித் தொண்டர்களின் பலத்துடன் ராம்நாத் அவர்கள் சார்பில் அந்தத் தேர்தலில் போட்டியிட்டு, அவரது வெற்றியை உறுதி செய்தார். இந்தக் கதையைக் குறிப்பிடுவதன் மூலம், வேட்பாளர்கள் வேட்புமனுத் தாக்கலுக்கு மட்டும் வந்தால் போதும் என்று சொல்வது எனது நோக்கமல்ல. பாஜகவின் எண்ணற்ற கடமை உணர்வு மிக்கத் தொண்டர்களின் அர்ப்பணிப்பின் மீது உங்கள் கவனத்தைத் திருப்புவதே எனது நோக்கம்.

நண்பர்களே,

லட்சக்கணக்கான பாஜக தொண்டர்கள் தங்கள் வியர்வையைச் சிந்தி கட்சியின் வேர்களை வளர்த்துள்ளனர், இன்றும் அவர்கள் அதைத் தொடர்ந்து செய்கிறார்கள். அதுமட்டுமல்லாமல், கேரளா, மேற்கு வங்கம் மற்றும் ஜம்மு-காஷ்மீர் போன்ற மாநிலங்களில் உள்ள நூற்றுக்கணக்கான நமது தொண்டர்கள் தங்கள் இரத்தத்தைச் சிந்தி பாஜகவின் வேர்களுக்கு நீரூற்றியுள்ளனர். இத்தகைய அர்ப்பணிப்புள்ள தொண்டர்களைக் கொண்ட ஒரு கட்சிக்கு, தேர்தலில் வெற்றி பெறுவது மட்டுமே இலக்கல்ல. அவர்கள் மக்களின் இதயங்களை வெல்வதற்காகச் சேவை மனப்பான்மையுடன் தொடர்ந்து பணியாற்றுகிறார்கள்.

நண்பர்களே,

நாட்டின் வளர்ச்சிக்கு, வளர்ச்சியின் பலன்கள் அனைவரையும் சென்றடைவது மிகவும் முக்கியம். அரசாங்கத் திட்டங்கள் ஷெட்டியூல்டு வகுப்பினர், ஒடுக்கப்பட்டவர்கள், சுரண்டப்பட்டவர்கள் மற்றும் வசதி வாய்ப்புகள் மறுக்கப்பட்டவர்களைச் சென்றடையும் போதுதான் சமூக நீதி உறுதி செய்யப்படுகிறது. ஆனால் கடந்த தசாப்தங்களில், சில கட்சிகளும் சில குடும்பங்களும் சமூக நீதியின் பெயரால் தங்கள் சொந்த நலன்களுக்காக மட்டுமே அதைப் பயன்படுத்தியதை நாம் பார்த்திருக்கிறோம்.

நண்பர்களே,

இன்று நாடு சமூக நீதி நிஜமாக மாறுவதைக் கண்டு நான் திருப்தியடைகிறேன். உண்மையான சமூக நீதி என்பது உண்மையில் என்ன என்பதை நான் உங்களுக்குச் சொல்ல விரும்புகிறேன். 12 கோடி கழிப்பறைகளைக் கட்டும் பிரச்சாரம், திறந்த வெளியில் மலம் கழிக்க வேண்டிய கட்டாயத்தில் இருந்த ஏழை மக்களின் வாழ்க்கையில் கண்ணியத்தைக் கொண்டு வந்தது. 57 கோடி  வங்கி கணக்குகள், முந்தைய அரசாங்கங்கள் ஒரு வங்கிக் கணக்கு வைத்திருக்கக்கூடத் தகுதியற்றவர்கள் என்று கருதியவர்களுக்கு நிதி உள்ளடக்கத்தை  உறுதி செய்தன. ஏழைகளுக்கு வழங்கப்பட்ட 4 கோடி உறுதியான வீடுகள், அவர்களுக்குப் புதிய கனவுகளைக் காண்பதற்கான துணிவைத் தந்துள்ளன, மேலும் சவால்களை எதிர்கொள்ளும் அவர்களது திறனை அதிகரித்துள்ளன.

நண்பர்களே,

கடந்த 11 ஆண்டுகளில் சமூகப் பாதுகாப்பு  சார்ந்து செய்யப்பட்ட பணிகள் அசாதாரணமானவை. இன்று, பாரதத்தில் சுமார் 94 கோடி மக்கள் சமூகப் பாதுகாப்பு வளையத்திற்குள் கொண்டு வரப்பட்டுள்ளனர். 10 ஆண்டுகளுக்கு முன்பு நிலைமை என்னவாக இருந்தது என்று உங்களுக்குத் தெரியுமா? வெறும் 25 கோடி மக்கள் மட்டுமே சமூகப் பாதுகாப்பு வரம்பிற்குள் இருந்தனர். இன்று அந்த எண்ணிக்கை 94 கோடி மக்களாக உள்ளது. அதாவது முன்பு, 25 கோடி மக்கள் மட்டுமே அரசாங்கத்தின் சமூகப் பாதுகாப்புத் திட்டங்களின் பலன்களைப் பெற்று வந்தனர், இப்போது அந்த எண்ணிக்கை 94 கோடி மக்களை எட்டியுள்ளது - இதுதான் உண்மையான சமூக நீதி. நாம் சமூகப் பாதுகாப்பு வளையத்தை விரிவாக்கம் செய்ததுடன் மட்டும் நின்றுவிடவில்லை; எஞ்சிய எவரும் விடுபடக்கூடாது  என்ற இலக்கோடு தொடர்ந்து பணியாற்றி வருகிறோம். அதாவது, தகுதியுள்ள ஒரு பயனாளி கூட விடுபடக்கூடாது. ஒரு அரசாங்கம் இந்த இலக்குடன் செயல்படும்போது, ஒவ்வொரு பயனாளியையும் சென்றடைய விரும்பும்போது, அங்கே எந்த வகையான பாகுபாட்டிற்கும் இடமில்லாமல் போகிறது. இந்த முயற்சிகளின் காரணமாகவே, கடந்த 11 ஆண்டுகளில் 25 கோடி மக்கள் வறுமையிலிருந்து மீண்டுள்ளனர். இதனால்தான், "ஜனநாயகம் பலன் தருகிறது" என்பதை இன்று உலகம் ஒப்புக்கொள்கிறது.

நண்பர்களே,

நான் உங்களுக்கு இன்னொரு உதாரணத்தைத் தருகிறேன். எங்களது முன்னேறத் துடிக்கும் மாவட்டங்கள் திட்டத்தைப் பற்றி ஆராய்ந்து பாருங்கள். நூற்றுக்கும் மேற்பட்ட மாவட்டங்களை முந்தைய அரசாங்கங்கள் பின்தங்கியவை என முத்திரை குத்திவிட்டு, பின்னர் அவற்றை அப்படியே மறந்துவிட்டன. இந்தப் பகுதிகளில் வளர்ச்சி என்பது மிகவும் கடினமானது என்றும், இத்தகைய மாவட்டங்களில் கடினமாக உழைக்க யார் முன்வருவார்கள் என்றும் நம்பப்பட்டது. ஒரு அதிகாரிக்குத் தண்டனைக்குரிய பணியிடம்  வழங்கப்பட வேண்டுமென்றால், அவர் இந்தப் பின்தங்கிய மாவட்டங்களுக்கு அனுப்பப்பட்டு அங்கேயே இருக்குமாறு கூறப்பட்டார். இந்தப் பின்தங்கிய மாவட்டங்களில் எத்தனை பேர் வாழ்ந்தார்கள் தெரியுமா? நாட்டின் 25 கோடிக்கும் அதிகமான குடிமக்கள் இந்த மாவட்டங்களில் வாழ்ந்து வந்தனர்!

நண்பர்களே,

இந்த பின்தங்கிய மாவட்டங்கள் பின்தங்கியே இருந்திருந்தால், அடுத்த 100 ஆண்டுகளில் கூட பாரதத்தால் வளர்ச்சி அடைய முடியாது. எனவே, எங்களது அரசு ஒரு புதிய உத்தியுடன் செயல்படத் தொடங்கியது. நாங்கள் மாநில அரசுகளை ஒருங்கிணைத்து, எந்த மாவட்டம் எந்த வளர்ச்சி அளவுகோலில் பின்தங்கியிருக்கிறது என்பதை ஆராய்ந்து, ஒவ்வொரு மாவட்டத்திற்கும் தனித்தனி உத்தியைத் தயாரித்தோம். நாட்டின் மிகச்சிறந்த அதிகாரிகளையும், புத்திசாலித்தனமான மற்றும் புதுமையான சிந்தனை கொண்ட இளைஞர்களையும் அங்கே நியமித்தோம்; இந்த மாவட்டங்களை பின்தங்கிய மாவட்டங்களாகக் கருதாமல், 'முன்னேறத் துடிக்கும்'  மாவட்டங்களாகக் கருதினோம். இன்று, இந்த முன்னேறத் துடிக்கும் மாவட்டங்கள், அந்தந்த மாநிலங்களில் உள்ள பிற மாவட்டங்களை விட பல வளர்ச்சி அளவுகோல்களில் மிகச் சிறப்பாகச் செயல்படத் தொடங்கியிருப்பதை நீங்கள் காணலாம்.

 

உதாரணத்திற்கு சத்தீஸ்கரில் உள்ள பஸ்தர்  பகுதியை எடுத்துக் கொள்ளுங்கள். இது உங்களைப் போன்ற பல பத்திரிகையாளர்களுக்குப் பிடித்தமான விஷயமாக இருந்தது. ஒரு காலத்தில், பத்திரிகையாளர்கள் அங்கு செல்ல வேண்டுமென்றால், நிர்வாகத்திடம் மட்டுமல்லாது மற்ற அமைப்புகளிடமிருந்தும் அனுமதி பெற வேண்டியிருந்தது. ஆனால் இன்று, அதே பஸ்தர் வளர்ச்சியின் பாதையில் முன்னேறி வருகிறது. 'பஸ்தர் ஒலிம்பிக்'  பற்றி இந்தியன் எக்ஸ்பிரஸ் எவ்வளவு செய்திகளை வெளியிட்டது என்று எனக்குத் தெரியாது, ஆனால் இன்று பஸ்தர் இளைஞர்கள் பஸ்தர் ஒலிம்பிக் போன்ற நிகழ்ச்சிகளை ஒருங்கிணைப்பதைப் பார்த்து ராம்நாத்  அவர்கள் மிகவும் மகிழ்ச்சியடைந்திருப்பார்.

நண்பர்களே,

பஸ்தர் பற்றி குறிப்பிட்டதால், இந்த மேடையிலிருந்து நான் நக்சலிசம், அதாவது மாவோயிச பயங்கரவாதம் குறித்தும் விவாதிக்கிறேன். நாடு முழுவதும் நக்சலிசம் மற்றும் மாவோயிச வன்முறையின் வரம்பு வேகமாகச் சுருங்கி வருகிறது, ஆனால் அது காங்கிரசுக்குள் அதே அளவு தீவிரமாக வளர்ந்து வருகிறது. கடந்த ஐந்து தசாப்தங்களாக, நாட்டின் ஏறக்குறைய அனைத்து முக்கிய மாநிலங்களும் மாவோயிச வன்முறையால் பாதிக்கப்பட்டிருந்ததை நீங்கள் அனைவரும் அறிவீர்கள். ஆனால், இந்திய அரசியலமைப்பை நிராகரிக்கும் மாவோயிச பயங்கரவாதத்தை காங்கிரஸ் வளர்த்து ஆதரித்தது என்பது நாட்டின் துரதிர்ஷ்டமாகும். தொலைதூர வனப்பகுதிகளில் மட்டுமல்ல, நகரங்களிலும் நக்சலிசத்தின் வேர்களுக்கு காங்கிரஸ் நீர் ஊற்றியது. காங்கிரஸ் பல பெரிய நிறுவனங்களில் நகர்ப்புற நக்சல்  ஆதரவாளர்களை அமர்த்தியது.

நண்பர்களே,

10-15 ஆண்டுகளுக்கு முன்பு காங்கிரஸில் ஊடுருவிய நகர்ப்புற நக்சல்கள் மற்றும் மாவோயிச சக்திகள், இப்போது காங்கிரஸை 'முஸ்லிம் லீக்-மாவோயிஸ்ட் காங்கிரஸ்'  ஆக மாற்றியுள்ளன. இன்று, இந்த முஸ்லிம் லீக்-மாவோயிஸ்ட் காங்கிரஸ் தனது சொந்த சுயநல நோக்கங்களுக்காக தேசிய நலனைக் கைவிட்டுவிட்டது. இன்றைய முஸ்லிம் லீக்-மாவோயிஸ்ட் காங்கிரஸ் நாட்டின் ஒற்றுமைக்கு ஒரு பெரிய அச்சுறுத்தலாக மாறி வருகிறது.

நண்பர்களே,

இன்று பாரதம் ஒரு வளர்ந்த நாடாக மாறுவதற்கான புதிய பயணத்தைத் தொடங்கியுள்ள நிலையில், ராம்நாத் கோயங்கா அவர்களின் மரபு இன்னும் கூடுதலான பொருத்தத்தைப் பெறுகிறது. ராம்நாத் அவர்கள் ஆங்கிலேய கொடுங்கோன்மைக்கு எதிராக ஒரு உறுதியான நிலைப்பாட்டை எடுத்தார். தனது தலையங்கங்களில் ஒன்றில், ஆங்கிலேயர்களின் உத்தரவுகளைப் பின்பற்றுவதை விட தனது செய்தித்தாளையே மூடிவிட விரும்புவதாக அவர் எழுதினார். அதேபோல், அவசரநிலை என்ற பெயரில் நாட்டை மீண்டும் அடிமைப்படுத்த முயற்சி நடந்தபோது, ராம்நாத் ஜி உறுதியாக நின்றார். மேலும், இந்த ஆண்டு அவசரநிலை அமல்படுத்தப்பட்டதன் 50-வது ஆண்டைக் குறிக்கிறது. ஐம்பது ஆண்டுகளுக்கு முன்பு, காலியாக விடப்பட்ட தலையங்கங்கள் கூட மக்களை அடிமைப்படுத்த நினைக்கும் மனநிலைக்கு சவால் விட முடியும் என்பதை இந்தியன் எக்ஸ்பிரஸ் காட்டியது.

நண்பர்களே,

இன்று, அடிமைத்தன மனநிலையிலிருந்து நம்மை விடுவித்துக் கொள்வது என்ற தலைப்பைப் பற்றி இந்த மதிப்புமிக்க மேடையிலிருந்து நான் விரிவாகப் பேசுவேன். ஆனால் அதற்காக, நாம் 190 ஆண்டுகளுக்குப் பின்னோக்கிச் செல்ல வேண்டும். 1857-ஆம் ஆண்டின் முதல் சுதந்திரப் போருக்கும் முன்பே 1835-ல், பிரிட்டிஷ் நாடாளுமன்ற உறுப்பினர் தாமஸ் பாபிங்டன் மெக்காலே, பாரதத்தை அதன் சொந்த அடித்தளத்திலிருந்து வேரோடு பிடுங்குவதற்காக ஒரு பெரிய பிரச்சாரத்தைத் தொடங்கினார். தோற்றத்தில் இந்தியர்களாகவும், ஆனால் சிந்தனையில் ஆங்கிலேயர்களாகவும் இருக்கும் இந்தியர்களை உருவாக்குவேன் என்று அவர் அறிவித்தார். இதை அடைவதற்காக, மெக்காலே இந்தியக் கல்வி முறையை மாற்றியது மட்டுமன்றி, அதை வேரோடு அழித்தார். பாரதத்தின் பண்டைய கல்வி முறை என்பது வேரோடு பிடுங்கி எறியப்பட்டு அழிக்கப்பட்ட ஒரு அழகான மரம் போன்றது என்று மகாத்மா காந்தியே கூறியிருந்தார்.

நண்பர்களே,

நமது கல்வி முறை நமது கலாச்சாரத்தின் மீது பெருமை கொள்ள நமக்குக் கற்றுக்கொடுத்தது. பாரதத்தின் கல்வி முறை, படிப்போடு சேர்த்து திறன்களுக்கும் சமமான முக்கியத்துவத்தை அளித்தது. அதனால்தான் மெக்காலே பாரதத்தின் கல்வி முறையின் முதுகெலும்பை உடைக்க முடிவு செய்தார், மேலும் அவர் தனது அந்தப் பணியில் வெற்றியும் பெற்றார். அந்த காலகட்டத்தில் ஆங்கில மொழியும், ஆங்கில சிந்தனையும் அதிக அங்கீகாரம் பெறுவதை மெக்காலே உறுதி செய்தார்; இதற்கான விலையை பாரதம் வரவிருக்கும் பல நூற்றாண்டுகளுக்குச் செலுத்த வேண்டியிருந்தது.

நண்பர்களே,

மெக்காலே நமது தன்னம்பிக்கையைச் சிதைத்தார். நமக்குள்ளே ஒரு தாழ்வு மனப்பான்மையை விதைத்தார். ஒரே வீச்சில், மெக்காலே நமது ஆயிரக்கணக்கான ஆண்டுகால அறிவு மற்றும் அறிவியலை, நமது கலை மற்றும் கலாச்சாரத்தை, மற்றும் நமது ஒட்டுமொத்த வாழ்க்கை முறையையும் குப்பைத் தொட்டியில் எறிந்தார். இந்தியர்கள் முன்னேற வேண்டுமானால், பெரிய அளவில் எதையாவது சாதிக்க வேண்டுமானால், அதை வெளிநாட்டு முறைகளின் மூலமே செய்ய முடியும் என்ற விதை அந்தத் தருணத்தில்தான் விதைக்கப்பட்டது. இந்த உணர்வு சுதந்திரத்திற்குப் பிறகும் வலுவடைந்தது. நமது கல்வி, நமது பொருளாதாரம், நமது சமூக விருப்பங்கள் என அனைத்தும் வெளிநாட்டு அமைப்புகளுடன் பிணைக்கப்பட்டன. நமக்குச் சொந்தமானவற்றின் மீது பெருமை கொள்ளும் உணர்வு படிப்படியாகக் குறைந்தது. காந்திஜி எதை சுதந்திரத்தின் அடித்தளமாகக் கருதினாரோ, அந்த சுயசார்பு மதிக்கப்படவில்லை. நாம் நிர்வாக மாதிரிகளை வெளிநாடுகளில் தேட ஆரம்பித்தோம். கண்டுபிடிப்புகளுக்காக வெளிநாடுகளை நோக்கத் தொடங்கினோம். இந்த மனநிலை சமூகத்தில் ஒரு போக்கை உருவாக்கியது; அதாவது இறக்குமதி செய்யப்பட்ட யோசனைகள், இறக்குமதி செய்யப்பட்ட பொருட்கள் மற்றும் இறக்குமதி செய்யப்பட்ட சேவைகள் மட்டுமே உயர்ந்தவை என்று கருதப்பட்டன.

நண்பர்களே,

உங்கள் சொந்த நாட்டை நீங்கள் மதிக்காதபோது, நீங்கள் உள்நாட்டுச் சூழலை நிராகரிக்கிறீர்கள். நீங்கள் உள்நாட்டு  உற்பத்தி சூழலை நிராகரிக்கிறீர்கள். சுற்றுலாத் துறையை மற்றொரு உதாரணமாக உங்களுக்குச் சொல்கிறேன். எந்தெந்த நாடுகளில் சுற்றுலா செழித்து வளர்ந்திருக்கிறதோ, அந்த நாட்டு மக்கள் தங்களது வரலாற்றுப் பாரம்பரியத்தின் மீது பெருமை கொள்கிறார்கள் என்பதை நீங்கள் காண்பீர்கள். நமது விஷயத்தில், இதற்கு நேர்மாறானது நடந்தது. சுதந்திரத்திற்குப் பிறகு, நமது பாரம்பரியத்தைப் புறக்கணிப்பதற்கான முயற்சிகள் மேற்கொள்ளப்பட்டன. ஒருவருக்குத் தனது பாரம்பரியத்தின் மீது பெருமை இல்லாதபோது, அதைப் பாதுகாப்பதற்கான முயற்சியும் இருப்பதில்லை. பாதுகாப்பு இல்லாதபோது, நாம் அதை வெறும் செங்கல் மற்றும் கற்களால் ஆன இடிபாடுகளாகக் கருதி முடித்துவிடுகிறோம்; அதுதான் சரியாக நடந்தது. ஒருவரது பாரம்பரியத்தின் மீது பெருமை கொள்வது என்பது சுற்றுலாத் துறையின் வளர்ச்சிக்கு அவசியமான ஒரு நிபந்தனையாகும்.

நண்பர்களே,

உள்ளூர் மொழிகளுக்கும் இதுவே பொருந்தும். எந்த நாட்டில் உள்ளூர் மொழிகள் தாழ்வாகப் பார்க்கப்படுகின்றன? ஜப்பான், சீனா மற்றும் கொரியா போன்ற நாடுகள் பல மேற்கத்திய நடைமுறைகளை ஏற்றுக்கொண்டன, ஆனால் அவை தங்கள் மொழிகளை அப்படியே வைத்திருந்தன, அவை ஒருபோதும் தங்கள் மொழியில் சமரசம் செய்து கொள்ளவில்லை. அதனால்தான், புதிய தேசியக் கல்விக் கொள்கையில் உள்ளூர் மொழிக் கல்விக்கு நாங்கள் சிறப்பு முக்கியத்துவம் அளித்துள்ளோம். நான் இதை மிகத் தெளிவாகச் சொல்ல விரும்புகிறேன்: நாங்கள் ஆங்கில மொழிக்கு எதிரானவர்கள் அல்ல. நாங்கள் இந்திய மொழிகளுக்கு ஆதரவானவர்கள்.

நண்பர்களே,

அந்தக் குற்றம் 1835-ல் மெக்காலேவால் செய்யப்பட்டது. இன்னும் 10 ஆண்டுகளில், அதாவது 2035-ல், இந்தக் குற்றம் நடந்து 200 ஆண்டுகள் நிறைவடையும். அதனால்தான், இன்று உங்கள் மூலமாக ஒட்டுமொத்த தேசத்திற்கும் ஒரு வேண்டுகோள் விடுக்க விரும்புகிறேன்; அடுத்த 10 ஆண்டுகளில் மெக்காலேவின் அடிமைத்தன மனநிலையிலிருந்து நம்மை விடுவித்துக் கொள்வோம் என்று நாம் ஒரு உறுதிமொழி எடுக்க வேண்டும். வரும் அடுத்த 10 ஆண்டுகள் நமக்கு மிகவும் முக்கியமானவை.

எனக்கு ஒரு சிறிய சம்பவம் நினைவிருக்கிறது. குஜராத்தில் தொழுநோய்க்கான ஒரு மருத்துவமனை கட்டப்பட்டு வந்தது. அதில் சம்பந்தப்பட்டவர்கள் மகாத்மா காந்தியைச் சந்தித்து அதன் திறப்பு விழாவிற்கு அழைப்பு விடுக்கச் சென்றனர். அதற்கு காந்திஜி, தொழுநோய் மருத்துவமனையைத் திறந்து வைப்பதில் தனக்கு உடன்பாடில்லை என்று கூறி, "திறப்பு விழாவிற்கு நான் வரமாட்டேன். ஆனால், அந்த மருத்துவமனையை நிரந்தரமாகப் பூட்ட வேண்டிய நிலை வரும்போது என்னைக் கூப்பிடுங்கள், நான் வந்து அதைப் பூட்டுகிறேன்" என்றார். காந்திஜியின் வாழ்நாளில் அந்த மருத்துவமனை பூட்டப்படவில்லை. ஆனால் குஜராத் தொழுநோயிலிருந்து விடுபட்டபோது, நான் முதலமைச்சராக இருந்தபோது அந்த மருத்துவமனையைப் பூட்டும் வாய்ப்பு எனக்குக் கிடைத்தது. 1835-ல் தொடங்கிய பயணம் 2035-க்குள் எப்படி முடிவுக்கு வர வேண்டுமோ, அதேபோல் காந்திஜி அந்த மருத்துவமனையைப் பூட்ட விரும்பியதைப் போலவே, இந்த மனநிலையையும் நாம் என்றென்றும் பூட்டி வைக்க வேண்டும் என்பது எனது கனவு.

நண்பர்களே,

இன்று நாம் பல தலைப்புகளைப் பற்றி விவாதித்துள்ளோம். இப்போது உங்கள் நேரத்தை நான் அதிகம் எடுத்துக்கொள்ள விரும்பவில்லை. இந்தியன் எக்ஸ்பிரஸ் குழுமம் நமது தேசத்தின் ஒவ்வொரு முக்கிய மாற்றத்திற்கும் மற்றும் ஒவ்வொரு வளர்ச்சிப் பயணத்திற்கும் ஒரு சாட்சியாக இருந்து வருகிறது. இன்று பாரதம் வளர்ந்த இந்தியா என்ற இலக்கை நோக்கி முன்னேறும்போது, அது மீண்டும் இந்தப் பயணத்தின் ஒரு பகுதியாக இருக்கிறது. ராம்நாத் அவர்களின் சிந்தனைகளையும் கொள்கைகளையும் முழு அர்ப்பணிப்புடன் பாதுகாப்பதற்கான உங்கள் நேர்மையான முயற்சிகளுக்கு நான் உங்களைப் பாராட்டுகிறேன். இந்த அற்புதமான நிகழ்விற்காக உங்கள் அனைவருக்கும் மீண்டும் ஒருமுறை எனது மனமார்ந்த நல்வாழ்த்துகளைத் தெரிவித்துக் கொள்கிறேன். ராம்நாத் கோயங்கா அவர்களுக்கு எனது மரியாதைக்குரிய வணக்கங்களைச் செலுத்தி, எனது உரையை நிறைவு செய்கிறேன்.

மிக்க நன்றி!

------

AD/VK/EA

(Release ID 2191054)

(வெளியீட்டு அடையாள எண்: 2243120) வருகையாளர் எண்ணிக்கை : 22