ভাৰতৰ ৫৬সংখ্যক আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ মহোৎসৱত সম্পাদক শ্ৰীকৰ প্ৰসাদ "মনৰ পৰা পৰ্দালৈ: দৃষ্টিৰ পৰা কামলৈ - এটি সম্পাদনা কৰ্মশালা" শীৰ্ষক কৰ্মশালাত দৰ্শকক চিনেমাৰ আটাইতকৈ নিস্তব্ধ অথচ অতি গুৰুত্বপূৰ্ণ স্থান সম্পাদনাৰ মেজলৈ আকৰ্ষণ কৰে, য’ত, দৃশ্যসমূহৰ ভাৰসাম্য ৰক্ষা কৰা হয় আৰু কাহিনীবোৰে আকৃতি লয়। ৬৫০টা শিৰোনাম আৰু ১৮টা ভাষাত ফিল্মগ্ৰাফীৰ কাম কৰা শ্ৰীকৰে সময়, সংস্কৃতি আৰু অগণন সম্পাদনা কক্ষৰ মাজেৰে কাহিনী গঢ় দিয়া কোনোবা এজনৰ শান্ত  আৰু সমাহিত জ্ঞান কঢ়িয়াই লৈ ফুৰিছিল। ছাইকাত এছ ৰেই আঁত ধৰা এই অধিবেশনে কাহিনী এটাক প্ৰথমৰ পৰা ফাইনেল কাটলৈকে লৈ যোৱা পছন্দসমূহৰ বিষয়ে ভিত্তিগত দিশবোৰ তেওঁ ব্যাখ্যা কৰে। অনুষ্ঠান আৰম্ভ হোৱাৰ পূৰ্বে ৰবি কোট্টৰাকৰাই দক্ষ সম্পাদকজনক সন্মান জনায়, তেওঁৰ অপৰিসীম কাম আৰু "কি কৰিব নোৱাৰি"ৰ অনন্য ক্ষমতাক প্ৰশংসা কৰে, যিটো গুণক তেওঁ সম্পাদকৰ অন্তৰ্দৃষ্টিৰ প্ৰকৃত সাৰমৰ্ম বুলি বৰ্ণনা কৰে।

চাৰি দশকৰ যাত্ৰাৰ কথা চিন্তা কৰি শ্ৰীকৰ প্ৰসাদে সম্পাদনাক বিশুদ্ধ কাৰিকৰী কচৰৎ হিচাপে সাধাৰণ ধাৰণাক প্ৰত্যাহ্বান জনাই আৰম্ভ কৰিছিল। তেওঁ কয় যে সম্পাদনা আৱেগৰ ওপৰত ভিত্তি কৰি কৰা হয় আৰু প্ৰতিটো কাট দৰ্শকে যি অনুভৱ কৰে তাৰ দ্বাৰা পৰিচালিত হ’ব লাগে। এজন সম্পাদকে আৰম্ভ কৰা বিপুল পৰিমাণৰ ফুটেজৰ বিষয়ে আলোচনা কৰি তেওঁ দৃঢ়তাৰে কয় যে প্ৰকৃত পৰীক্ষাই ইয়াক এনেদৰে গঢ় দিয়া হৈছে যাতে কাহিনীটোক উদ্দেশ্য আৰু স্পষ্টতাৰে আগুৱাই লৈ যায়, কিয়নো কাহিনীয়েই ছবি এখনক একেলগে ধৰি ৰাখে।

তেওঁ দৃঢ়তাৰে কয় যে এজন সম্পাদকৰ বাবে আৰম্ভণিৰ বাবে সৰ্বোত্তম স্থান হ’ল চিত্ৰনাট্য পৰ্যায়, যিটো জড়িততাই সমগ্ৰ চলচ্চিত্ৰ নিৰ্মাণ প্ৰক্ৰিয়াটোক গঢ় দিয়ে। যদিও তেওঁৰ প্ৰথম বছৰবোৰত সম্পাদনাই যান্ত্ৰিক অনুভৱ কৰিছিল, বিভিন্ন পৰিচালকৰ সৈতে কাম কৰিলে নতুন দৃষ্টিভংগী মুকলি হৈছিল বুলি উল্লেখ কৰি তেওঁ কয় যে কোনো দুটা দিন কেতিয়াও একে নহয়। বিষয়বস্তু আৰু সৃষ্টিশীলতাৰ এই অহৰহ পৰিৱৰ্তনে ক্ৰমান্বয়ে এজন সম্পাদকক চলচ্চিত্ৰ নিৰ্মাতালৈ ৰূপান্তৰিত কৰে, তথ্য কেতিয়া ৰখাব লাগে, কেতিয়া প্ৰকাশ কৰিব লাগে, কাহিনী এটাত কেনেকৈ উত্তেজনা বজাই ৰাখিব লাগে সেই কথা জানে।

উল্লেখযোগ্য আগ্ৰহ আকৰ্ষণ কৰা এটা খণ্ডত তেওঁ ছবি এখন "সম্পাদনা মেজত নিৰ্মাণ কৰা" বুলি সাধাৰণ ধাৰণাটোৰ বিষয়ে আলোচনা কৰিছিল। তেওঁ ছবি এখনক একত্ৰিত কৰাৰ পৰিৱৰ্তিত পৰ্যায়সমূহৰ বিষয়ে ব্যাখ্যা কৰিছিল, ব্যক্তিগত ক্ৰম সৃষ্টিৰ পৰা আৰম্ভ কৰি পৰিৱৰ্তনসমূহ বুজি পোৱালৈকে আৰু শেষত সামগ্ৰিক কাহিনীটোক গঢ় দিয়ালৈকে। ১৯৯৮ চনৰ "দ্য টেৰ'ৰিষ্ট" ছবিখনৰ ক্লিপ ব্যৱহাৰ কৰি তেওঁ প্ৰদৰ্শন কৰিছিল যে কেনেকৈ নিস্তব্ধতা নিজেই কাহিনী কোৱাৰ মাধ্যম হৈ পৰিছিল, যিটো আৱিষ্কাৰে পিছলৈ "বনপ্ৰস্থম"ৰ দৰে ছবিক গঢ় দিছিল। তেওঁ বুজাই দিলে যে প্ৰতিটো দৃশ্য ইমানেই মসৃণভাৱে লৈ যাব লাগে যে দৰ্শকে কেতিয়াও কটাকটি কৰা বুলি লক্ষ্য নকৰে।

সমান্তৰাল কাহিনী আৰু বহু চৰিত্ৰৰ চাপৰ সন্দৰ্ভত তেওঁ আৱেগিক ভাৰসাম্যৰ ওপৰত গুৰুত্ব আৰোপ কৰে, দৰ্শকক মূল কাহিনীৰ প্ৰতি কেতিয়াও দৃষ্টি হেৰুৱাব নালাগে বুলি সোঁৱৰাই দিয়ে। তেওঁ বুজাই দিলে যে এজন সম্পাদকে প্ৰায়ে কোনো অভিনয়ক অতিমাত্ৰা কৰি নহয়, কেতিয়াবা বেয়া অভিনয় এটাক সাৱধানে ঢাকি ৰাখিব লাগে। তেওঁ কয় যে যেতিয়া কোনো চৰিত্ৰই নিজৰ প্ৰকৃত স্বভাৱৰ পৰা বিচ্যুত হয় বা তাৰকাৰ দৰে দেখাবলৈ আৰম্ভ কৰে তেতিয়া সম্পাদনাই ইয়াক লাহে লাহে শুধৰাই দিব লাগে, দৃশ্যটোক এনেদৰে পুনৰ নিৰ্মাণ কৰিব লাগে যাতে চৰিত্ৰটোৰ অখণ্ডতা বজাই ৰাখে।

ধৈৰ্য্য, সমালোচনাৰ প্ৰতি মুকলি মন আৰু এটা দৃশ্যৰ সমাপ্তি গঢ় দিয়াৰ দায়িত্বৰ ওপৰত চিন্তা-চৰ্চাৰে অধিবেশনৰ সামৰণি পৰাৰ লগে লগে শ্ৰীকৰ প্ৰসাদে চিনেমাক সামাজিক ধাৰাভাষ্য, প্ৰকাশ, পিছ পৰি ৰৈ যোৱা পদচিহ্ন বুলি অভিহিত কৰে। তেওঁৰ বাবে কাহিনী কোৱা কেৱল সৃষ্টি নহয়, ই অৱদান। শেষত কৰ্মশালাখনে প্ৰমাণ কৰিলে যে সম্পাদনা হ’ল য’ত ছবি এখনে নিজৰ সত্যতা বিচাৰি পায়, যিটো যোগ কৰা হয় তাত নহয়, বৰঞ্চ যিটো নিৰ্বাচিত কৰা হয়, বৰ্ধিত কৰা হয় আৰু নিৰৱে এৰি দিয়া হয়।

For more information, click on:

IFFI Website: https://www.iffigoa.org/

PIB’s IFFI Microsite: https://www.pib.gov.in/iffi/56/

PIB IFFIWood Broadcast Channel: https://whatsapp.com/channel/0029VaEiBaML2AU6gnzWOm3F

X Handles: @IFFIGoa, @PIB_India, @PIB_Panaji

* * *

PIB IFFI CAST AND CREW | Sayyid Rabeehashmi/Nikhitha A S/Darshana Rane | IFFI 56 – 062DB