नवी दिल्‍ली, 10 ऑगस्‍ट 2026

पंतप्रधान – माझ्या या निवासस्थानी मला जवळपास 12-13 वर्षे झाली आहेत. या काळात मी नियमितपणे आणि प्रत्येक वेळी कोणाला भेटलो किंवा कोणाचे स्वागत केले असेल, तर ते खेळाडू आहेत. गेल्या 10-12 वर्षांपासून तुमच्या पराक्रमामुळे, भारताला सातत्याने विजय मिळवून देण्यासाठी केलेल्या तुमच्या प्रयत्नांमुळे आणि उत्तरोत्तर यशाची नवी शिखरे गाठण्याच्या परंपरेमुळे, जे काम कदाचित आपण शाळांमध्ये जाऊन मुलांना “नाही नाही, खेळले पाहिजे, हे केले पाहिजे, ते केले पाहिजे” असे सांगून करू शकलो असतो, त्यापेक्षा तुमचे पदक त्यांना अधिक प्रेरणा देते.

पंतप्रधान – तुम्ही मला मागच्या वेळी वचन दिले होते, की तुमच्या दोन्ही मुली खेळाडू बनतील?

खेळाडू – हो, अजून त्या लहान आहेत. पुढील राष्ट्रकुल स्पर्धेत एकाच घरातून तीन पदके आणून दाखवतील.

पंतप्रधान – नक्की.

खेळाडू – हो.

खेळाडू – ज्यादिवशी माझी धावण्याची स्पर्धा होती, ती 29 तारखेला होती, त्या दिवशी गुरुपौर्णिमा होती. त्यामुळे त्या दिवशी मी माझ्या गुरूंना एक भेट दिली.

पंतप्रधान – तुम्ही मान वाढवला आहे. इतके अश्रू ओघळत होते, मला असे वाटत होते की अश्रूंच्या प्रत्येक थेंबातून जणू सुवर्णपदकच ओघळत आहे.

खेळाडू – मला खूप आनंद झाला होता, त्याचबरोबर मी भावूकही झाले होते. आनंद जास्त होता आणि मी यासाठी रडत होते की पॅरिस ऑलिम्पिकमध्ये माझे 1 किलोच्या फरकाने पदक थोडक्यात हुकले होते. एका खेळाडूच्या आयुष्यात किती-किती गोष्टींचा सामना करावा लागतो. या 4 वर्षांत मी कितीतरी गोष्टींचा सामना केला होता. प्रत्येक वेळी दुखापती सुरू होत्या, कौटुंबिक समस्या होत्या, हे सगळं सुरू होतं. त्यामुळे हे 4 वर्ष मी खूप कठीण परिस्थितीत काढले. म्हणून या सगळ्या गोष्टी जेव्हा मी पदकविजेत्यांच्या मंचावर उभी होते तेव्हा आठवत होत्या. आणि सर, जेव्हा आपला ध्वज वर जातो आणि आपले राष्ट्रगीत वाजते, तेव्हा सर, आपण स्वतःला थांबवू शकत नाही. आपोआप अश्रू येतात.

पंतप्रधान – खूप-खूप छान!

पंतप्रधान – तुमच्या या कामगिरीला मी केवळ तुमचे वैयक्तिक यश म्हणून पाहत नाही. तुमचा हा विजय येणाऱ्या पिढ्यांसाठी खूप मोठी प्रेरणा ठरेल.

खेळाडू – आम्हा सर्वांपासून सगळे घाबरत होते की, भारतासोबत सामना आहे, आता तर आम्ही पहिलाच सामना हरू, आमचे पदकही येणार नाही.

पंतप्रधान – म्हणजे आत्मविश्वासानेच पुढे जात आहात.

खेळाडू – हो सर.

पंतप्रधान – काय झाले, ती रेस्टॉरंटवाल्यांशी भांडत होती का?

खेळाडू – आमची कामगिरी खूप चांगली झाली होती. शेवटचा दिवस होता आणि आम्ही सगळे जिंकून आलो होतो. तिथे संपूर्ण भारतातील लोक होते. त्यामुळे मला थोडे वाईट वाटत होते. म्हणून मी त्यांना नीट विनंती करून सांगितले होते सर. त्यानंतर त्यांनीही मान्य केले आणि आता बदलही करण्यात आला आहे सर.

पंतप्रधान – या विजयाच्या वातावरणात आनंद, उत्साह, आपल्या सहकाऱ्यांसोबतचा आनंद आणि सामनेही पूर्ण झालेले आहेत. अशावेळी हसण्या-खेळण्याच्या आणि मस्तीच्या वातावरणात त्या नकाशावर नजर जाणे, ते मनात नोंदवले जाणे आणि लगेच केवळ पदक घेताना देश उभा राहतो असे नाही, तर मनातून देशाची भावना निर्माण होते. मी खरं सांगतो, तुमचा हा व्हिडिओ सामान्य नाही. तो दीर्घकाळ लोकांच्या लक्षात राहील. आता या बॉक्सिंगपटूंनाही जगातील खेळाडू घाबरू लागले आहेत.

खेळाडू – नक्कीच सर, सगळेच घाबरले होते. एकामागून एक सुवर्णपदक, सुवर्णपदक मिळत होते आणि शेवटी तर जणू मोठा धमाकाच झाला. ज्या पद्धतीने आम्हाला पाठिंबा मिळत आहे, आम्हाला सलग स्पर्धांमध्ये सहभागी होण्याची संधी मिळत आहे, ही खूप मोठी गोष्ट आहे. आणि आमचे जितकेही युवा खेळाडू आहेत, ते जवळजवळ सर्व खेलो इंडिया योजनेतून आलेले आहेत. यामुळे संपूर्ण क्रीडा क्षेत्रात खूप मोठे बदल घडत आहेत.

पंतप्रधान – जर तुम्ही खेलो इंडियाची प्रतिष्ठा वाढवत असाल, तर ती प्रतिष्ठा केवळ तिथे जाऊन रिबीन कापल्याने वाढणार नाही. तुम्ही ज्या पद्धतीने एखादा छोटा विद्यार्थी, एक छोटा युवक किंवा एक छोटा खेळाडू खेळतो, त्याच पद्धतीने खेळाल. हे खूप मोठे योगदान ठरेल. कारण आपल्याला अजून खूप पुढे जायचे आहे, खूप पदके मिळवायची आहेत. कारगिल विजय दिनी कोणाचा विजय झाला होता?

खेळाडू – त्या दिवशी कारगिल दिन होता आणि ज्या दिवशी माझी पाकिस्तानसोबत लढत झाली, तो दिवसही त्याच दिवशी होता सर. मी भारतीय सैन्यातून आहे, त्यामुळे त्या दिवशी माझ्या मनात आधीपासूनच होते की सर, पाकिस्तानला हरवायचे आहे. त्यामुळे मी पाकिस्तानला 5-0 ने हरवले आणि माझा हा विजय मी भारतीय लष्करातील कारगिलच्या वीरांना समर्पित केला, सर.

पंतप्रधान – तुम्हाला हे लक्षात ठेवायचे आहे आणि तुम्ही स्वतः सैन्यात आहात, त्यामुळे मी नक्कीच मानतो की देशाच्या वीर जवानांप्रती तुम्ही जी भावना व्यक्त केलीत ना “मी कारगिलच्या विजेत्यांना माझे पदक समर्पित करतो”, त्यामुळे त्या विजयाचे महत्त्व अधिकच वाढले. आणि ज्याला पराभूत करायचे होते, त्यालाच तुम्ही पराभूत केलेत.

खेळाडू – पाकिस्तानची गोष्ट निघाली आहे, त्यामुळे मला एक किस्सा आठवला सर. 2015 मध्ये वर्ल्ड मिलिटरी गेम्स होते आणि माझी पाकिस्तानसोबत पहिली लढत झाली होती. वर्ल्ड मिलिटरी गेम्स असल्यामुळे मिलिटरीकडून फोन आले की, “पाकिस्तानकडून हरायचे नाही.” त्यानंतर मी पहिला राऊंड 4-1 ने जिंकला. दुसरा राऊंड 3-2 ने जिंकला. पण दोघांचीही डोकी एकमेकांना लागली, त्यामुळे दोघांनाही जखम झाली आणि कट लागले. मात्र लढत मी जिंकले.

पंतप्रधान – हो.

खेळाडू – त्यानंतर आम्ही दोघेही टाके घालण्यासाठी हॉस्पिटलमध्ये गेलो. त्यानंतर 2014 मध्ये तुम्ही पहिल्यांदा पंतप्रधान झाला होतात. आमच्यासोबत सैन्याचे जे कोच गेले होते, त्यांचे नाव नरेंद्र राणा होते. त्यानंतर त्यांनी बराच वेळ विचार करून मला म्हटले, “भाईजान, एक गोष्ट सांगू?” मी म्हटले, “हो, बोला.” ते म्हणाले, “भाईजान, तुमचे नाव नरेंद्र आहे, तुमच्या कोचचे नाव नरेंद्र आहे आणि तुमच्या पंतप्रधानांचे नावही नरेंद्र आहे. त्यामुळे मला नरेंद्र नावाचीच चीड आली आहे.”

पंतप्रधान – तुम्ही केवळ पदकांची संख्या वाढवली नाही, तर तुम्ही एका पिढीला तयार केले आहे.

खेळाडू – माझ्याही मनात धक-धक, धक-धक होत आहे सर.

पंतप्रधान – तुम्ही चिंता करू नका.

खेळाडू – पण...

पंतप्रधान – तुम्हाला हवे असेल तर बोलण्यासाठीही तुम्हाला पदक मिळणार आहे.

खेळाडू – माझ्या मित्र परिवारामधील कोणीतरी म्हणाले होते की, “मी त्यांना काही सांगायचे, त्यांच्या भल्यासाठी त्यांनी ते करावे.” ते अनेकदा मला म्हणायचे, “तू मोदींना भेटून आली आहेस का?”

पंतप्रधान – हो.

खेळाडू – हरियाणवीमध्ये म्हणायचे सर, “तुझं मोदींशी काही संगनमत आहे का?, की ते तुझं म्हणणं ऐकतील?” तर आज मी तुम्हाला भेटले आहे सर. आता मी त्यांना सांगू शकेन की, “हो, मी मोदीजींना भेटले आहे.”

खेळाडू – राष्ट्रकुल क्रीडा स्पर्धेत मी सिल्व्हर मेडल जिंकले. त्याचे श्रेय मी सरांना दिले. माझे स्वप्न होते की एकदा तरी पदक जिंकून आणावे. पण ट्रेनिंग सेंटर नव्हते. साईमध्ये आल्यानंतर मी खूप प्रशिक्षण घेतले आणि पदक जिंकू शकले. त्यामुळे मला खूप आनंद झाला आणि मी सरांना श्रेय दिले, कारण माझ्यात खूप सुधारणा झाली.

पंतप्रधान – माझ्यासाठी ही खूप मोठ्या सन्मानाची बाब आहे. मेहनत तुम्ही केली आणि माझी आठवण काढलीत, यासाठी मी तुमचा खूप आभारी आहे, मित्रा.

पंतप्रधान – वाराणसीमध्ये तुम्ही खेळाचा सराव करत होता ना?

खेळाडू – हो सर.

पंतप्रधान – स्टेडियम कसे बनले आहे?

खेळाडू – सर, खूप चांगले बनले आहे. तिथे मी 10-12 दिवसांसाठी प्रशिक्षण घेण्यासाठी गेले होते. कारण मी मंदिरात गेले होते, त्यामुळे तिथेच प्रशिक्षण घेऊन आले. आणि मला तिथे स्थायिकही व्हायचे आहे, कारण मला काशी विश्वनाथ खूप आवडतात सर.

पंतप्रधान – भोपाळमध्ये प्रशिक्षण घेत होती ना?

खेळाडू – हो सर.

पंतप्रधान – मग उज्जैनला जात होतीस की नाही?

खेळाडू – हो सर, उज्जैनलाही गेले होते सर.

पंतप्रधान – अच्छा, महाकालाच्या दर्शनालाही गेलीस.

खेळाडू – हो सर.

पंतप्रधान – काशी विश्वनाथाच्या दर्शनालाही एकदा जाऊन आलीस.

खेळाडू – हो सर.

पंतप्रधान – सध्या श्रावण महिना आहे.

खेळाडू – घरी गेल्यावर पुन्हा एकदा जाईन सर.

पंतप्रधान – ठीक आहे.

खेळाडू – साईनेही सर मला खूप सहकार्य केले आहे. त्यांच्यामुळेच मी इथपर्यंत पोहोचले आहे सर. आणि मी खेलो इंडिया योजनेतही होते. 2018 मध्ये पहिल्यांदा खेलो इंडिया स्पर्धा झाली होती, त्यात मला रौप्यपदक मिळाले होते. तिथेही उद्घाटन समारंभात मी तुम्हाला पाहिले होते. त्यावेळी मला पदक मिळाले होते, त्यामुळे मला योजनेचाही लाभ मिळाला आणि मी इथपर्यंत पोहोचले आहे सर.

पंतप्रधान – क्रीडा व्यवस्था ही एक गोष्ट आहे, पण देशाला पदके तेव्हाच मिळतात जेव्हा देशात क्रीडा संस्कृती निर्माण होते. मित्रांनो, तुम्ही खूप मोठे काम केले आहे. देशाचे नाव उज्ज्वल केले आहे. मी तुम्हाला खूप शुभेच्छा देतो आणि विश्वास ठेवा, भविष्यातही तुम्ही विजयी व्हाल आणि पुन्हा एकदा आपण इथेच भेटू. खूप-खूप धन्यवाद. खूप-खूप शुभेच्छा.

पंतप्रधान – सलग तिसऱ्यांदा देशाला पदक मिळवून दिले आहे.

खेळाडू – धन्यवाद सर.

पंतप्रधान – खूप आशीर्वाद, बेटा.

खेळाडू – आणि खूप खूप धन्यवाद सर. मी सरांच्या हातून लाडू खात आहे. माझा काल वाढदिवस होता, त्यामुळे आज सरांच्या हातून...

पंतप्रधान – खूप शुभेच्छा! वा!

पंतप्रधान – हसा यार!

पंतप्रधान – जो खेळेल, तो फुलेल.

* * * 

नितीन फुल्लुके/नेहा कुलकर्णी/दर्शना राणे

सोशल मिडियावर आम्हाला फॉलो करा:@PIBMumbai    /PIBMumbai    /pibmumbai  pibmumbai[at]gmail[dot]com  /PIBMumbai    /pibmumbai