அதிகரித்து வரும் கழிவுகளின் உருவாக்கம், கணிசமான பொருளாதாரத் தாக்கங்களைக் கொண்ட ஒரு முக்கிய சுற்றுச்சூழல் சவாலாக உருவெடுத்துள்ளது. இந்தியாவில், உணவு மற்றும் ஊட்டச்சத்து பாதுகாப்பை உறுதி செய்வதில் விவசாயம் ஒரு முக்கியப் பங்கு வகிக்கிறது என்பதால், அது சாகுபடி, அறுவடை மற்றும் பதப்படுத்தும் போது குறிப்பிடத்தக்க கழிவுகளை உருவாக்குகிறது. விவசாயக் கழிவுகளின் போதுமான நிர்வாகம் இல்லாதது, காற்று, மண் மற்றும் நீரைப் பாதிக்கும் ஒரு குறிப்பிடத்தக்க சுற்றுச்சூழல் மாசுபாட்டிற்கு காரணமாகியுள்ளது. இந்த நாடு ஆண்டுதோறும் பயிர் எச்சங்கள், உமி, வைக்கோல் மற்றும் உணவு பதப்படுத்தும் நடவடிக்கைகளிலிருந்து கிடைக்கும் துணைப் பொருட்கள் உள்ளிட்ட சுமார் 350 மில்லியன் டன் விவசாயக் கழிவுகளை உருவாக்குகிறது. புதிய மற்றும் புதுப்பிக்கத்தக்க எரிசக்தி அமைச்சகத்தின்படி, இந்தியாவின் விவசாய கழிவுகள்  ஆண்டுதோறும் 18,000 மெகாவாட் மின்சாரத்தை உருவாக்கும் திறனைக் கொண்டுள்ளன. மின்சார உற்பத்திக்கு மேலாக, இவற்றை ஊட்டச்சத்து நிறைந்த இயற்கை உரங்களை உற்பத்தி செய்யப் பயன்படுத்தலாம். இத்தகைய உரங்கள் மண் ஆரோக்கியத்தை மேம்படுத்தவும், விவசாயத்தில் ரசாயன உள்ளீடுகளைச் சார்ந்திருப்பதைக் குறைக்கவும் உதவுகின்றன.

கூடுதலாக, உலகளவில், மனித நுகர்வுக்கு உற்பத்தி செய்யப்படும் சுமார் 1.3 பில்லியன் டன் உணவு ஆண்டுதோறும் வீணடிக்கப்படுகிறது, அதே நேரத்தில் மக்கும் நகராட்சி திடக்கழிவுகளில் கிட்டத்தட்ட மூன்றில் ஒரு பங்கு வீட்டு சமையலறைகளில் உருவாக்கப்படுகிறது. உணவுக் கழிவுகள், விவசாய கழிவுகள் மற்றும் பிற மக்கும் நகராட்சிக் கழிவுகள் போன்ற கரிமக் கழிவுகள் போதுமான முறையில் நிர்வகிக்கப்படாதபோது, அவை குப்பைக் கிடங்குகளில் சிதைந்து, மீத்தேன் மற்றும் பிற பசுமை இல்ல வாயுக்களை வெளியிடுகின்றன. இது காற்று மற்றும் நிலத்தடி நீர் மாசுபாட்டிற்கு பங்களிக்கிறது. நச்சு வாசனைகளை உருவாக்குகிறது,  சுற்றுச்சூழல் சீரழிவை விரைவுபடுத்துகிறது. அதன் மூலம் காலநிலை மாற்றத்தின் தாக்கங்களை தீவிரப்படுத்துகிறது.

"கழிவிலிருந்து செல்வம்" என்ற அணுகுமுறையை ஏற்றுக்கொள்வதன் முக்கியத்துவம், கழிவுகளை ஒரு பொருளாதாரச் சுமையாகவும் சுற்றுச்சூழல் பிரச்சினையாகவும் கருதாமல், ஒரு மதிப்புமிக்க வளமாக மறுவடிவமைப்பதில் உள்ளது. இது பொருளாதாரத்திற்குள் பொருட்களின் ஓட்டத்தைப் பற்றி மீண்டும் சிந்திக்கத் தூண்டுகிறது, மதிப்பை மீட்டெடுத்தல், மீண்டும் பயன்படுத்துதல் மற்றும் மீண்டும் ஒருங்கிணைத்தல் ஆகியவற்றை வலியுறுத்துகிறது. பொருட்கள் மற்றும் செயல்முறைகளின் முழு வாழ்க்கைச் சுழற்சியிலும் வளத் திறனை மேம்படுத்துவதற்கான மிகவும் விரிவான மற்றும் அளவிடக்கூடிய அணுகுமுறையாக சுழற்சிப் பொருளாதாரம் உள்ளது.

சுழற்சிப்  பொருளாதாரம் என்பது உற்பத்தி மற்றும் நுகர்வு முறைகளில் ஒரு அமைப்பு ரீதியான மாற்றத்தைக் குறிக்கிறது. இது மூலப்பொருட்கள், நீர் மற்றும் ஆற்றல் ஆகியவற்றின் வெட்டுதலைக் குறைப்பதையும், ஒவ்வொரு நிலையிலும் கழிவுகளை அகற்றுவதையும் நோக்கமாகக் கொண்டுள்ளது. இந்த அணுகுமுறை ஆறு  கொள்கைகளால் வழிநடத்தப்படுகிறது - குறைத்தல், மீண்டும் பயன்படுத்துதல், மறுசுழற்சி செய்தல், புதுப்பித்தல், மீட்டெடுத்தல் மற்றும் பழுதுபார்த்தல். இது பொருட்கள் நீண்ட காலத்திற்கு உற்பத்திப் பயன்பாட்டில் இருப்பதை உறுதி செய்கிறது.  இந்த மாதிரியின் ஒரு முக்கிய அம்சம் "உண்மையான மறுசுழற்சி" ஆகும், இதில் கழிவுகள் தரத்தில் சமரசம் செய்யாமல் அதன் அசல் வடிவத்திற்கு மாற்றப்படுகின்றன, இது உயர் மதிப்பு மீட்பை சாத்தியமாக்குகிறது.

விவசாயப் பயிர்களிலிருந்து உணவுப் பாத்திரம் வரையிலான பயணத்தின் ஒவ்வொரு கட்டத்திலும் விவசாயக் கழிவுகள் உருவாகின்றன. பயிர் எச்சங்கள், விலங்குக் கழிவுகள், பதப்படுத்தும் துணைப் பொருட்கள்,  பயிர் வளர்ப்பு, கால்நடை வளர்ப்பு, அறுவடைக்குப் பிந்தைய கையாளுதல், தானியங்கள், பழங்கள், காய்கறிகள், சர்க்கரை வள்ளிக்கிழங்கு, எண்ணெய் வித்துக்கள் மற்றும் பால் பொருட்களைப் பதப்படுத்துதல் ஆகியவற்றின் போது ஏற்படும் கழிவுகள் ஆகியவை இதில் அடங்கும்.

மேலும் விவரங்களுக்கு இந்த ஆங்கிலச் செய்திக்குறிப்பைக் காணவும் https://www.pib.gov.in/PressReleasePage.aspx?PRID=2228963&reg=3&lang=1

***

AD/PKV/KR